Γιατί να υπάρχουν τα μπουζούκια..;

στις

Ανοίγεις τα μάτια… Όλα κινούνται αργά, και ξαφνικά αρχίζεις και διακρίνεις. Κουρασμένα μάτια κατακόκκινα, έναν έντονο καπνό να σκεπάζει σαν σύννεφο τα κεφάλια που αχνοφαίνονται από την δίνη του προβολέα που συνεχόμενα ταξιδεύει από το ένα μέρος στο άλλο χωρίς να έχει την θέληση να σταματήσει και να αφήσει κάποιον κρυμμένο στην γωνιά του. Κραυγές σπαραγμού που βγαίνουν με την ερμηνεία  του παραπόνου μέσα από ανοιχτά στόματα που ξεχωρίζεις έντονα τα δόντια. Ύπουλες αγκαλιές με κρυφά λόγια στο αυτί να αποδίδονται σε ένα σκύψιμο γυναικείου κεφαλιού στο οποίο φανερώνεται ένα γλυκό χαμόγελο μετά από την ασυναίσθητη κίνηση του χεριού να τοποθετεί το μαλλί πίσω από το αυτί. Και ξαφνικά.. Ήχος, μια φωνή στο βάθος να επικροτεί αυτόν που έπιασε με ένταση και θάρρος το μικρόφωνο, Η απαίτηση από αυτόν που το κρατά να παίξει αυτός που αποκαλούν «μαέστρο» ένα «λα-μι-νο-ρε». Ο πρώτος κρότος από την σύγκρουση δύο παλαμών δίνει την εκκίνηση για να αρχίσει ο πόλεμος των λουλουδιών. Και αναρωτιέσαι.. Τι είναι αυτός ο χώρος;

είναι ένα σημείο που θα βαρέσεις το χέρι σου έντονα στο τραπέζι, μέχρι να πονέσει…

Στην εποχή μας πια, επικρατούν πολλά είδη καταστημάτων ή επιχειρήσεων διασκέδασης που λαμβάνουν μέρος την νύχτα. Επίσης υπάρχουν πολλών ειδών απόψεις για το κάθε είδος από αυτά. Από καφέ-μπαρ, μπαρ, μπυραρίες, ζωντανές σκηνές, club, ελληνάδικα και μπουζούκια. Στις μέρες μας από ότι έχω αντιληφθεί επικρατεί η τάση του «όχι άλλο ελληνικά» σχολιάζοντας για τις νέες τάσεις ελληνικών κομματιών όπου οι στοίχοι είναι λιτοί επαναλλαμβανόμενοι με μέτρια μουσική υπόκρουση από πίσω, την πληθώρα των κομματιών που είτε μοιάζουν είτε μιλούν για το ίδιο θέμα συνεχώς είτε δεν αναγνωρίζεις ποίος είναι ο καλλιτέχνης ο οποίος απαγγέλλει το κομμάτι. Και συνεχίζεται ο σχολιασμός ως «τσιφτεντελοτέτοια, σκυλέ, φτηνολαικά». Από την άλλη δε, στην εποχή μας υπάρχει μια μεγάλη έξαρση με τα μαγαζιά που δημιουργούνται με τον όρο ,που προανέφερα, «ελληνάδικα» στα οποία πληθώρα κόσμου επιλέγει να περάσει την βραδιά του και κατ’επέκταση διασκέδασή του.Καθώς κάνεις συζητήσεις παρατηρείς να υπάρχουν πολλές απόψεις. Σαν την ξένη μουσική δεν έχει, αλλά δεν υπάρχουν πια club να παίζουν καλή ξένη μουσική. Σαν τα ελληνικά δεν μοιάζει κανένα. Βάζω ελληνικά γιατί πουλάνε. Οι Έλληνες τραγουδιστές του σήμερα δεν είναι καλοί. Και πολλά άλλα. Ναι αλλά γιατί να υπάρχουν τα μπουζούκια;

Θα αναλύσω το θέμα από την δική μου οπτική γωνία και θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο σύντομος γίνεται για να καταλήξω εκεί που θέλω. Θα αρχίσω με την φράση, δεν υπάρχει κακού είδους μουσική αλλά κακής ποιότητας κομμάτι και καλλιτέχνης. Το να βάζουμε όλους τους τραγουδιστές στο ίδιο σακί είναι λάθος και παρωπιδικό. Τι σημαίνει επαναλλαμβανόμενοι και λιτοί στίχοι δημιουργούν ένα κακό και φτηνό κομμάτι, πραγματικά από που βγήκε και επικρατεί αυτή η άποψη ή καλύτερα πείτε το στον Justin Timberlake που στο «what goes around comes around» είπε την ίδια φράση πάνω από 30 φορές. Τι εννοεί κάποιος όταν θεωρεί ότι ένα club δεν παίζει καλή μουσική; Πρώτον, ποιο είδος από όλα rnb,hip-hop,house, tecno,trance,pop,edm,funk ποιο; Ή δεν τα έπαιζε με την σειρά που έπρεπε και στα σωστά bpm; Όσο για το αν ένας καταστηματάρχης επιλέγει να παίζει ένα είδος μουσικής διότι πουλάει, τότε θα βρεθεί αργά ή γρήγορα στην θέση που δεν θα πουλά ακόμη και αν ακολουθήσει την μόδα διότι δεν θα έχει χαρακτήρα πια το κατάστημά του. Ήρθε η ώρα για τα μπουζούκια.

Ότι είδους μουσικής και αν ακούει ο κάθε άνθρωπος, όσο κομπλεξικός ή μη και αν είναι, σε ένα πράγμα μάλλον συμφωνούμε όλοι. Την μουσική είναι πολύ πιο ωραίο να την ακούς ζωντανή, πάνω στην δημιουργία της, εκεί που ο οργανοπαίχτης ή ο τραγουδιστής μπορεί να αποδώσει λίγο παραπάνω και ίσως βγει και από τα καθιερωμένα και κάνει την μαγική αλλαγή προσθέτοντας μια καινούρια πινελιά σε αυτό που ήδη ξέρεις. Η ζωντανή σκηνή μπορεί να σου μεταφέρει συναίσθημα, πάθος, ένταση, συγκίνηση και γενικά μια διαφορετική εμπειρία από ότι κάτι καθιερωμένο. Έτσι και στην Ελλάδα από παλιά, πολύ παλιά όμως τραγουδούσαν ζωντανά. Πριν καν εφευρεθούν τα ηχεία, στην αυλές, σε μεγάλες γιορτές και σιγά σιγά σε στέκια, σε φαγάδικα και όσο περνούσε ο καιρός και η τεχνολογία εξελισσόταν δημιουργήθηκαν τα κέντρα διασκέδασης. Μπορείτε να καταλάβετε γιατί ονομάσθηκαν έτσι. Γιατί ο κόσμος διασκέδαζε εκεί! Έτσι ακόμη και στις μέρες μας υπάρχουν αυτά τα καταστήματα, και ένα είδος από αυτά είναι τα μπουζούκια. Δεν είναι αναγκαίο να αρέσει σε όλους, αλλά σχεδόν κανένας δεν μπορεί να απαρνηθεί ότι η ζωντανή μουσική είναι καλύτερη, μπορεί όχι πάντα διότι δεν είναι όλα τα σχήματα καλά με σωστό πρόγραμμα και καλές φωνές, αλλά σε γενικές γραμμές είναι πιο ωραία. Και αν διαφωνεί κάποιος μπορεί να πάει να ακούσει τον Πάριο ή τους muse  ή τον armin van buuren αντίστοιχα ζωντανά.

Οπότε φτάνουμε στο σημείο να απαντήσουμε «Γιατί να υπάρχουν τα μπουζούκια..». Καταρχήν ένας λόγος ήδη έχει αναφερθεί. Δεύτερον είναι ένας χώρος έκφρασης όπως και όλα τα καταστήματα διασκέδασης. Απλά στον συγκεκριμένο χώρο τα συναισθήματα είναι πιο έντονα, υπάρχει μεγαλύτερη αντίδραση, περισσότερο πάθος. Είναι ένα σημείο κατατεθέν ιστορίας, κουλτούρας και δημιουργίας πάνω στην Ελληνική σκηνή. Και εφόσον μου επιτρέπεται μπορώ να προσθέσω, ότι είναι ένα σημείο που θα βαρέσεις το χέρι σου έντονα στο τραπέζι, μέχρι να πονέσει, για να βγάλεις τον καημό σου. Ένα σημείο που θα αγκαλιάσεις τον φίλο σου τόσο έντονα, σε σημείο που θα του κόψεις την ανάσα, έτσι απλά γιατί χαίρεσαι που είναι δίπλα σου καθώς αναγγέλλεται κάτι που σου βγάζει το παράπονο προς τα έξω. Είναι σημείο όπου στο άκουσμα ενός ή πολλών κομματιών, ελέγχεις την ικανότητα της φωνής σου στο πόσο μπορεί να αντέξει μέχρι να κοπεί. Ένα σημείο όπου θα λουλουδοντύσεις ως δείγμα ενθουσιασμού κάτι το οποίο σου άρεσε ή για να ευχαριστήσεις τον καλλιτέχνη ως ένδειξη ικανοποίησης της χαράς που σου δίνει. Και τέλος είναι ένα σημείο όπου επιτρέπεις τον σκοτεινό σου χαρακτήρα να βγάλει ότι έκρυβε την ημέρα, ώστε να τα ψυχαναλύσεις με τον εαυτό σου και να βγεις πιο ήρεμος από εκεί μέσα (επί των πλείστων). Άρα τα μπουζούκια είναι μέρος από εμάς και πρέπει να υπάρχουν.

 

Υ.γ. 1) Αυτό δεν σημαίνει ότι τα μπουζούκια πρέπει να παραμείνουν ακριβά και με κακής ποιότητας ποτά.

Υ.γ. 2) Όποιο και αν είναι το είδος μουσικής που ακούς κατά 99% έχεις βρεθεί μια μέρα στα μπουζούκια και έχεις περάσει τέλεια.

Υ.γ. 3)Δεν περιμένω να συμφωνήσετε όλοι μαζί μου αλλά εγώ ένα τσιγάρο θα το ανάψω, ένα ποτό θα το πιω και ένα ζεϊμπέκικο θα το ρίξω για την πάρτι σας. Και στα καπάκια την άλλη μέρα θα πάω να ακούσω solomun.

Με αγάπη

Θεόφιλος

Φυσεκίδης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s