Καλοκαίρι ήταν, πέρασε…

στις

Θα σας πάω μερικούς μήνες πίσω, τότε που αρχίζαμε να ιδρώνουμε σιγά σιγά από την ζέστη. Που ξαφνικά για μερικούς από εμάς εμφανίζονταν στο πίσω μέρος του μυαλού μας εικόνες από party σε beach bar όπου τα σφηνάκια έδιναν και έπαιρναν, οι μπύρες ήταν για λούσιμο, διάφοροι προορισμοί γινόντουσαν προτάσεις και πολλά άλλα με κάθε μέρα επόμενη να έρχονται πιο κοντά και έντονα! Εντάξει, οκ. Για κάποιους ήταν κρύος ο ιδρώτας που ερχόταν το καλοκαίρι και οι χειμερινές επενδύσεις σε κοιλιά και κυτταρίτιδα έπρεπε να γίνουν σιξ πακ και Ρίο ντε Τζανέιρο κώλος, όπως και να χει. Πολλές από τις προτάσεις κυμαίνονταν καμιά φορά σε μέρη εκτός χώρας, Βαρκελώνη, Ίμπιζα, Κάννες, Άμστερνταμ (τραγικό να πηγαίνεις εκεί για καλοκαίρι), Ρώμη και ούτω καθ’εξής. Δεν διαφωνώ, απλά επιχειρηματολογώντας βάση του δικού μου καλοκαιριού, πριν πας οπουδήποτε αλλού έχεις δίπλα σου έναν κρυμμένο θησαυρό που ανυπομονεί να τον γνωρίσεις. Δεν διαφωνώ ότι είναι τέλειος ο τρόπος ζωής της Κούβας, τα τρομερά πάρτι στην Ίμπιζα, φοβερό το φαγητό στην Σικελία και πολλά άλλα. Όμως κάτι έχει αυτή η γη που με μαγεύει και με κάνει να θέλω να την ψάξω πρώτη, πιστέψτε με, και το αίτιο δεν είναι ότι κατάγομαι από εδώ απλά έχω επιχειρήματα. Δεν με πιστεύετε! Αρχίστε να διαβάζετε την επόμενη παράγραφό τότε…

Δεν θα μιλήσω ούτε για το τρομερό ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, για την παλιά πόλη της ιπποτικής Ρόδου, για τα κρύα νερά της Παναγίας στην Κέρκυρα, τις απέραντες παραλίες της Λευκάδας, το γραφικότατο λιμανάκι της Πάργας, τα διάφανα νερά της Σκοπέλου, τους καταρράκτες της Σαμοθράκης, την μοναδική γκιόλα της Θάσου και μπορώ να συνεχίσω. Αλλά θα είμαι πιο δίκαιος προς τα μέρη του εξωτερικού. Διότι και το καλοκαίρι μου ήταν πολύ λιτό. Και με αυτό θα υποστηρίξω την άποψή μου.

Αρχίζω από την Δράμα. Ναι, την Δράμα..! Όχι, δεν είναι δράμα η κατάσταση. Δεν ξέρω αν μπορείς να δεις τόσα πολλά πράγματα μέσα σε μία πόλη. Από το σπήλαιο του Αγγίτη , όπου μέσα στο ζεστό καλοκαίρι είναι πηγή δροσιάς, το παρθένο δάσος εν ονόματι Καράντερε (έναν από τους 20 προστατευόμενους δρυμούς της Ευρώπης), τα ποτάμια στο Παρανέστι (όπου μπορείς να απολαύσεις διάφορες δραστηριότητες) ή την τρομερή Αγία Βαρβάρα (έναν πανέμορφο υδροβιότοπο στο κέντρο της πόλης του οποίου η σπανιότητα είναι τεράστια). Αλλά μιας και πρέπει να μιλήσω και για την διασκέδαση, η Δράμα έχει έναν ξεχωριστό τρόπο. Αν και οι δυσκολίες είναι πολλές εδώ, ο κόσμος ξέρει να γλεντά (μπορεί και εδώ να δημιουργήθηκε η λέξη γλέντι, τι στο καλό τόσοι ναοί του Διόνυσου κατά τύχει δημιουργήθηκαν)! Αρχίζοντας την βόλτα σας μπορείτε να περιηγηθείτε στα διάφορα ταβερνάκια της πόλης η των διαφόρων χωριών που υπάρχουν γύρω και να σας χορτάσουν γευστικά ( πιστέψτε με, το φαγητό εδώ είναι και πολύ και νόστιμο), εν συνεχεία μια βόλτα στα διάφορα μέρη της πόλης μπορούν να σας κάνουν να χωνέψετε με ωραίο τρόπο ΚΑΙ..! Ήρθε το βράδυ, πολλά μικρά μπαρ για κάθε λογής τύπο είναι έτοιμα να σας εξυπηρετήσουν. Από τα στενά της Βενιζέλου μέχρι τα μικρά σοκάκια της Στοάς Βασιλειάδη. Και εφόσον φτάσετε στο κατάλληλο επίπεδο πολλά μεταμεσονύκτια bar και club είναι έτοιμα να διαχειριστούν την διασκέδασή σας.

Αφήνοντας την μικρή πάρα ταύτα ενδιαφέρουσα Δράμα, το ταξίδι μου συνεχίστηκε στις χρυσές παραλίες της Καβάλας και συγκεκριμένα στους Αμμόλοφους της Περάμου. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο για τον οποίο δεν είναι πασίγνωστες, αλλά δεν με ενοχλεί διότι δεν θα υπήρχε χώρος για κανέναν από εμάς τότε. Καταγάλανα νερά, με πούδρα άμμο συνοδευόμενη από διαφόρων ειδών beach bar. Από χαλαρές παραλίες με ήρεμη μουσική μέχρι τρομερά πάρτι που σε κάνουν να πιστεύεις ότι η μπύρα είναι το κατάλληλο στοιχείο για να δροσιστείς παρά το νερό… Αν δεν έχετε πάει, θεωρώ ότι στο επόμενο καλοκαίρι σας θα έπρεπε να είναι ένα μέρος όπου πρέπει να επισκεφθείτε.

Φεύγοντας από την Καβάλα και περνώντας μια γρήγορη βόλτα από την ερωτική Θεσσαλονίκη έφτασα στο μέρος που ακούγεται ότι σαν αυτό δεν έχει. Για να είμαι λίγο σωστός και ειλικρινής αν μιλάμε για το πρώτο πόδι, πιστεύω ότι έχει και σε πολλά μέρη (όχι πως δεν είναι όμορφο) στην Ελλάδα. Αλλά αν μιλάμε για το δεύτερο (που το επιλέγουν από ότι αντιλήφθηκα οι λάτρεις της ελεύθερης παραθέρισης και αυτοί που ξέρουν) είναι ένα κομμάτι παραδείσου. Μαγευτικές παραλίες ανάμεσα σε λοφάκια, συνδυασμός πράσινου με θάλασσα που εξιτάρει και το πιο έμπειρο μάτι και πολλά άλλα μυστικά.

Και επειδή όλα τα καλά έχουν τέλος, έτσι επέλεξα το δικό μου να είναι στην Κρήτη. ΟΚ.. Για αυτό το νησί δεν μπορώ να πω πολλά, μόνο ότι αυτό το μέρος είναι ευλογημένο. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος που δεν έχει απορήσει για το πώς μπόρεσε τόση ομορφιά, ιστορία, κουλτούρα, τέχνη, απόλαυση, διασκέδαση και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί το μυαλό σου να υπάρξει. Το κάθε μέρος έχει την δική του ξεχωριστή νότα. Και για να μιλήσω και επί του θέματός μου, η Κρήτη έχει εξελιχθεί αρκετά στον χώρο της διασκέδασης. Τρομερά μπαρ. Και αρκετά άτομα τα οποία έχουν μεγάλη θέληση να σε ικανοποιήσουν γευστικά.

Αυτό ήταν το δικό μου καλοκαίρι και τα επιχειρήματά μου για να σας πείσω, για το που πρέπει να αρχίσετε τις διακοπές σας.  Και πιστέψτε με, δεν ευθύνομαι μόνο εγώ για αυτό το άρθρο και το έναυσμα μου να σας βάλω σε σκέψεις. Διότι συντέλεσαν τα μέρη, αυτά που είδα και οι άνθρωποι πίσω από αυτούς τους χώρους που θέλω με την σειρά μου να ευχαριστήσω. Οπότε να πω ένα ευχαριστώ στην πόλη μου που προσπαθεί, αν και κάποιες φορές ανορθόδοξα (μας αρέσουν τα δύσκολα), Beach bar όπως το Κοχύλι (αμμολόφους Καβάλας) (ποτέ δεν πίστευα ότι μπορώ να μερακλώσω σε μία παραλία), την Αλμύρα (ελαιοχώρι Καβάλας) ( προσπαθήστε να αποφύγετε πάρτι με τον Skiny αν δεν θέλετε να χάσετε την αίσθηση του χρόνου και του συκωτιού σας) , το bahia ( 2ο πόδι χαλκιδικής) ( τίποτα καλύτερο από ένα ειδυλλιακό τοπίο με ένα cocktail στο χέρι). Και τέλος τα Bar Veranda (ότι πρέπει, σε περίπτωση που ψάχνεις ένα ρομαντικό μέρος στο πευκοχώρι Χαλκιδικής) την Συναγωγή (Χανιά) (που σε γυρνά πίσω στην ιστορία) , το Cavo Rethumno (το πιο ωραίο κυριολεκτικά bar της Κρήτης με διάφορα τρελοκομεία να δουλεύουν εκεί μέσα), το Τρίτο (Ηράκλειο) (ένας μικρός χώρος με μεγάλες γευστικές διαστάσεις) και τέλος αλλά όχι τελευταίοι το Parko 240 (Ηράκλειο) ( με μια τρομερή ομάδα από παιδιά με πολλές γνώσεις και συκώτι από κινητήρα WRC)

Ευχαριστώ πολύ

Με αγάπη

Θεόφιλος

Φυσεκίδης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s